Mieczysław Kłosiński
Biografia
Mieczysław Kłosiński urodził się w Płocku 28 listopada 1905 roku jako syn Jana i Konstancji z Nowackich.
Do Wojska Polskiego wstąpił 17 października 1927 roku. W toku służby awansował, pełnił funkcje młodszego oficera w 14. pułku piechoty, a w 1933 roku został mianowany podporucznikiem; w 1936 awansował do stopnia porucznika. W 1937 roku przeniesiono go do KOP Sejny, gdzie pełnił funkcje dowódcy plutonu i następnie kompanii karabinów maszynowych.
W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził plutonem w kompanii karabinów maszynowych batalionu „Sejny” i brał udział w obronie Sopoćkiń oraz walkach pod Nowosiółką i Kaletami. Po zmobilizowaniu II batalionu 134. pułku piechoty rezerwowego przeszedł do walk w rejonie Augustowa; po wycofaniu z frontu przekroczył granicę Litwy i został internowany, a następnie trafił do obozów NKWD w Griazowcu. Dzięki amnestii po podpisaniu układu Sikorski–Majski trafił do Armii Stanisława Andersa we wrześniu 1941 roku.
W Polskich Siłach Zbrojnych na Wschodzie w 1942 roku sformowano w Kaindzie (Kirgizja) Szkołę Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej, a porucznik Kłosiński objął stanowisko komendanta I promocji tej szkoły. Szkoła ukończyła naukę w 1943 roku, a absolwenci zostali promowani do podchorążych. Po ewakuacji ze Związku Radzieckiego trafił na Bliski Wschód i znalazł się w ewidencji 4. Batalionu Czołgów.
Awansował do stopnia kapitana 1 marca 1944 roku. Od 15 września 1945 roku służył w Pułku 7 Pancernym. Po powrocie pułku z Włoch do Wielkiej Brytanii w trzech transportach, 5 lipca 1946 roku przetransportowano go z Gubbio do Maceraty; 22 oficerów i 244 szeregowców trafiło do obozu przejściowego w Neapolu, a 15 lipca 1946 roku odpłynął brytyjskim statkiem s.s. „Ormonde” do Zjednoczonego Królestwa, gdzie 22 lipca 1946 roku dotarł. Sporządzona dzień później w obozie Hardwick Hall obsada Pułku 7 Pancernego wykazywała go na stanowisku pełniącego obowiązki zastępcy dowódcy pułku.
Na podstawie rozkazu L.dz. 6675/Pers/46 z dnia 17 sierpnia 1946 roku mianowano go dowódcą szwadronu w Pułku 7 Pancernym. Wybrany został także na przewodniczącego Kapituły Odznaki Pułkowej Pułku 7 Pancernego, której pierwsze posiedzenie odbyło się 10 sierpnia 1946 roku. 14 sierpnia 1946 Kapituła złożyła wniosek o nadanie mu odznaki pułkowej; odznaka nosiła numer 2B.
26 marca 1947 roku otrzymał stopień oficera Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia oraz numer osobowy 6971. Podczas pobytu na emigracji uzyskał tytuł inżyniera, a awans do rangi majora nastąpił w 1947 roku. Na początku 1952 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych; 18 lutego 1952 roku przybył do Nowego Jorku na pokładzie statku Homeland, jako miejsce pobytu wskazując New Haven w stanie Connecticut. Do końca życia mieszkał w USA. Zmarł 20 lutego 1973 roku w Springfield, Massachusetts, pod nazwiskiem Mitchell Klosinski.
Mieczysław Kłosiński był żonaty z Cecylią Kurowską (ur. 30 grudnia 1907 w Sierpcu, zm. 4 września 1986 we Włocławku), córką Józefa Kurowskiego i Heleny. Związek małżeński zawarto 27 czerwca 1936 roku we włocławskiej parafii wojskowej pw. Św. Michała. Mieli syna Tadeusza Mieczysława (ur. 17 czerwca 1937 w Grodnie, zm. 1 września 2002 we Włocławku). Żona i syn spoczywają na włocławskim cmentarzu (sektor 34, rząd 4, grób 56). Na ich grobie znajduje się symboliczna płyta nagrobna Mieczysława Kłosińskiego.
W uzyskanych na emigracji źródłach wymieniano jego odznaczenia, w tym Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Brązowy Medal za Długoletnią Służbę, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino Nr 746, Medal Wojska, Gwiazdę za Wojnę 1939–1945, Gwiazdę Afryki oraz Gwiazdę Italii. Był także posiadaczem Odznaki Pułkowej Pułku 7 Pancernego i Odznaki pamiątkowej 2 Korpusu Polskiego.