Ludwik Krasiński
Biografia
Urodził się 8 września 1903 w Płocku. Z zawodu introligator; w okresie dwudziestolecia międzywojennego działał w Komunistycznej Partii Polski (KPP) na terenie Warszawy. Od 1930 do wiosny 1932 był sekretarzem Komitetu Dzielnicowego KPP dzielnicy Mokotów, a następnie wszedł do Trójki Samoobrony Komitetu Warszawskiego KPP. Aresztowany we wrześniu 1932, miesiąc później skazany na rok więzienia. Wyrok odsiadywał w Piotrkowie (1933–1934). Po zwolnieniu nadal pracował w szeregach KPP aż do jej rozwiązania w 1938, m.in. w kierownictwie Okręgu KPP Warszawa Podmiejska do 1936.
W czasie okupacji niemieckiej od 1940 należał do grupy akademickiej OMS „Życie”, zwanej także grupą „biuletynowców” (od jej wydawnictwa „Biuletyn Radiowy”). W 1941 skupił wokół siebie grupę działaczy komunistycznych, głównie w dzielnicy Mokotów, od jego pseudonimu zwaną „grupą Romana”. W lipcu 1941 grupa ta dała początek Robotniczo-Chłopskiej Organizacji Bojowej (RChOB). Krasiński wszedł w skład egzekutywy ogólnowarszawskiej organizacji RChOB. Gdy 24 grudnia 1941 w wyniku porozumienia warszawskiej R-ChOB z organizacjami na terenie Radomskiego i Lubelskiego powstała ogólnokrajowa R-ChOB, „Koci Łeb” wszedł do jej kierownictwa z ramienia miasta Warszawy. W lutym 1942 wstąpił do PPR i jako pełnomocnik KC był organizatorem PPR w Radomskim, a następnie w Kielcach. Od lutego 1942 do początku maja 1943 był sekretarzem Radomskiego Okręgu PPR, a następnie krótko sekretarzem Kielc. Jednocześnie uczestniczył w akcjach dywersyjnych Gwardii Ludowej przeciw Niemcom. 29 maja 1943 został aresztowany przez Gestapo w Kielcach. Zginął rozstrzelany w obozie śmierci Auschwitz.
W 1946 pośmiertnie odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy za zasługi położone w walce z okupantem i udział w pracach konspiracyjnych w okresie okupacji.