Leon Stanisław Dunin-Wolski
Biografia
Leon Stanisław Dunin-Wolski urodził się 9 kwietnia 1882 w Płocku w rodzinie Honoriusza i Leonii z Srzednickich. Po ukończeniu gimnazjum w Płocku wstąpił do szkoły podoficerskiej, a następnie wyjechał na wojnę rosyjsko‑japońską w 1904 roku. Jako podoficer 20 Baterii Konnej brał udział w walkach na Półwyspie Kwantungskim, pod Siachatanem, Dasiczao, Laojanem i Mukdenem.
Po wojnie kontynuował służbę w armii rosyjskiej, pełnił funkcje referenta 20 Baterii Konnej i naczelnika szkoły podoficerskiej. W czasie I wojny światowej działał na Mazowszu, w Prusach, Kowieńszczyźnie i Łotwie. Od 24 lipca 1917 był w Korpusie Wschodnim. Jesienią 1917 na Białorusi objął dowództwo baterii artylerii konnej formowanej przy 1 Pułku Ułanów, która weszła w skład dywizjonu artylerii konnej Dywizji Ułanów. W maju 1918 po kapitulacji I Korpusu Polskiego w Rosji przyjechał do Warszawy. W listopadzie 1918 przystąpił do organizacji pierwszego pododdziału artylerii konnej odrodzonego Wojska Polskiego – 5 szwadronu 3. pułku ułanów; 18 grudnia wyłączono go z pułku i przemianowano na I pluton 1 baterii artylerii konnej. 25 lutego 1919 w Warszawie przystąpił do organizacji 1 dywizjonu artylerii konnej.
11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Pełnił wówczas służbę w Departamencie I Ministerstwa Spraw Wojskowych. W lipcu 1920 objął dowództwo artylerii konnej Grupy Operacyjnej Jazdy. 7 lutego 1921 ożenił się z Anną Bronikowską.
W 1921 ukończył kurs wyższych dowódców w Warszawie, w 1924 kurs wyższych dowódców kawalerii w Biedrusku, w 1925 kurs wyższych dowódców artylerii w Warszawie. 3 maja 1922 zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów artylerii. W 1922, z jego inicjatywy, rtm. Witold Grabowski zaprojektował odznakę pamiątkową artylerii konnej. Do 1939 roku był przewodniczącym komisji kwalifikacyjnej uprawnionej do nadawania i odbierania wspomnianej odznaki. W 1923 pozostawał na etacie przejściowym w Rezerwie Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I. Z dniem 1 czerwca 1924 został przydzielony do 2 Dywizji Kawalerii w Warszawie na stanowisko dowódcy artylerii konnej dywizji kawalerii. Z dniem 9 lutego 1925 roku został odkomenderowany na dwumiesięczny kurs dla wyższych dowódców artylerii przy generalnym inspektorze artylerii. Z dniem 31 stycznia 1932 przeniesiony został w stan spoczynku. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa-Miasto III. Posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I i był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
Po ataku wojsk sowieckich na Polskę przekroczył granicę polsko-rumuńską. Został internowany w Calimanesti, w Rumunii. W 1941 trafił do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu Kaiserbrunnen, Oflag VI E Dorsten i Oflag VI B Dössel. Po wyzwoleniu przez oddziały amerykańskie, wyruszył do Włoch, do 2 Korpusu PSZ. Został przyjęty do 7 Pułku Artylerii Konnej. Wiosną 1946, w czasie gdy Dunin-Wolski przebywał w szpitalu, 7 PAK został odesłany do Wielkiej Brytanii. W marcu 1947 w związku z demobilizacją został przyjęty do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Wiosną 1949 ostatecznie zwolniony do cywila. Piastował funkcję prezesa Związku Artylerzystów Konnych. Z racji pełnionej funkcji 3 sierpnia 1952 w Londynie był gospodarzem uroczystych obchodów Święta Artylerii Konnej. Był wówczas najstarszym żołnierzem artylerii konnej.
Zmarł 23 października 1956 w Dartford. Pochowany na cmentarzu Brompton (kwatera nr 201649).