Mieczysław Bem

Mieczysław Bem urodził się w 1894 roku w Płocku w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych. Ojciec Kazimierz był rzeźbiarzem i prowadził zakład rzeźbiarsko-stolarski; matka Kazimiera pochodziła z rodu Wołowskich. W rodzinie dorastało kilku braci: Władysław zginął podczas powstania warszawskiego, Stanisław był profesorem na Politechnice Warszawskiej, a Zygmunt zginął w 1920 roku. W młodości Bem podjął działalność skautingową na terenach Królestwa Polskiego (1910).

Podczas I wojny światowej Bem nie opowiedział się za żadną ze stron i niósł pomoc w szpitalu. Na przełomie 1914/1915 zorganizował w Płocku pierwszą drużynę młodszych harcerzy. Po wkroczeniu Niemców jego drogi związały się z losami Władysława Broniewskiego, który wówczas wstąpił do Legionów Piłsudskiego (1915). Po 1 listopada 1916 roku cztery organizacje skautowe połączyły się, tworząc Związek Harcerstwa Polskiego.

Po wkroczeniu do Polski armii niemieckiej i austriackiej dał się poznać jako osobistość z zakresu skautingu; po demobilizacji pracował w Warszawie jako urzędnik elektrowni i skończył szkołę radiotechniczną. Zaciągnął się do harcerskiego baonu na Cytadeli i został kapralem. Po rozwiązaniu baonu harcerzy rozdzielono po pułkach; Bem obsługiwał radiostacje w trakcie walk polsko-radzieckich.

W 1921 roku objął dowództwo 50. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Michała Drzymały i stał na jej czele do połowy 1922 roku; po nim dowództwo objął druh Dzierzyński. W latach 1924/1925 ponownie pełnił funkcję drużynowego i przyczynił się do stałego rozwoju drużyny. Podczas przewrotu majowego w 1926 roku Bem zgłosił się do służby sanitarnej po stronie Piłsudskiego.

14 maja 1926 roku zginął podczas pełnienia służby jako sanitariusz wojsk atakujących. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Pośmiertnie awansowano go na podharcmistrza; w 1957 roku nadano mu tytuł harcmistrza. Jego pamięć upamiętniono w hymnie Hufca ZHP Ursus.