Henryk Bednarski

Henryk Bednarski urodził się 11 grudnia 1882 roku w Płocku. Początkowo pracował jako mistrz murarski, m.in. przy wznoszeniu schroniska Murowaniec, a w 1905 roku przeniósł się do Zakopanego, aby uniknąć służby w carskiej armii.

W latach 1914–1917 służył w Legionach Polskich, a jego przełożonym był Mariusz Zaruski. Był cenionym taternikiem i członkiem zespołu, który po raz pierwszy zdobył południową ścianę Zamarłej Turni w 1910 roku. Dokonał 25 pierwszych wejść taternickich w Tatrach: 11 letnich i 14 zimowych, m.in. wejścia północną granią Żabiego Mnicha oraz północnym kominem na Żabią Przełęcz Wyżnią. Zimą w latach 1908–1911 jako pierwszy zdobywał Granaty, Gąsienicową Turnię, Małą Buczynową Turnię, Ptaką, Rohacze, Mnicha i Zadniego Mnicha. Wyjeżdżał także w Alpy, gdzie zimą zdobył kilka szczytów, m.in. Hoher Sonnblick i Großvenediger.

Jego dokonania sportowe ilustruje fakt, że Zamarłą Turnię pokonał ponownie w towarzystwie młodej taterniczki, którą wciągnął na szczyt na linach. Jego imieniem nazwano drogę klasyczną na Zamarłej Turni oraz na zachodzie Granatów. Przez 25 lat był aktywnym członkiem Sekcji Narciarskiej PTT, instruktorem narciarskim i organizatorem licznych zawodów narciarskich.

Bednarski startował także w konkurencjach biegowych, zjazdowych i biegów z przeszkodami. Uczestniczył w zawodach w austriackich Alpach, skąd około 1910 roku przywiózł i rozpowszechnił w Tatrach stosowanie dwóch kijów narciarskich. Wraz z Kazimierzem Schielewem prowadził długie rajdy narciarskie po Tatrach, a ich rekordu było pokonanie w 1926 roku trasy Zakopane – Hala Goryczkowa – Kasprowy Wierch – Dolina Wierchcicha – Zawory – Wrota Chałubińskiego – Morskie Oko – Opalone – Dolina Pięciu Stawów Polskich – Zawrat – Zakopane w czasie 14 godzin.

Był jednym z pierwszych tatrzańskich ratowników, uczestniczył w licznych akcjach ratunkowych, m.in. tragicznie zakończonej akcji TOPR na Małym Jaworowym Szczycie w 1910 roku oraz w wyprawie po ciało Wincentego Birkenmaja w 1933 roku. W okresie międzywojennym był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci Zakopanego, znany z ciętego humoru i kontrowersyjnych zachowań, m.in. w 1928 roku sfotografowano go nagiego na nartach. Aresztowany przez Gestapo w 1940 roku, więziony w Palace, a następnie przewieziony do Auschwitz. Kilka miesięcy przed końcem wojny został przeniesiony do Dachau, gdzie zmarł z wyczerpania miesiąc po wyzwoleniu.