Władysław Gruberski
Biografia
Władysław Gruberski urodził się w Płocku w rodzinie organisty Wiktora Gruberskiego i Wiktorii ze Szwekowskich. W 1886 został wysłany do Warszawy, gdzie w pracowni kamieniarskiej na Powązkach rozpoczynał naukę rzeźbiarstwa, równocześnie ucząc się u Jana Kryńskiego i Sławomira Celińskiego. W 1893 wyjechał do Krakowa, studiował na Akademii Sztuk Pięknych. Po powrocie do Warszawy, dzięki oszczędnościom, wyjechał do Wiednia, skąd przeniósł się do Monachium, a następnie do Rzymu. Stamtąd wyjechał do Paryża, gdzie kontynuował naukę pod kierunkiem Augusta Rodina. W stolicy Francji mieszkał prawie osiemnaście lat, utrzymując silne więzi z ojczyzną. Po powrocie został wykładowcą w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, stworzył czterdzieści dziewięć plakiet przedstawiających członków Organizacji Bojowej PPS. Był również autorem płaskorzeźb marszałka Józefa Piłsudskiego i prezydenta Ignacego Mościckiego oraz licznych rzeźb. Stworzył odznakę lotniczą nawigatora i liczne wizerunki znanych postaci.
We wrześniu 1912 r. Gruberski ożenił się z aktorką Wiktorią Gruberską w kościele św. Aleksandra w Warszawie i 13 września 1915 urodziła się im córka Danuta. 4 listopada 1933 roku zmarł nagle na atak serca i spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, kwatera B19, rząd 1, miejsce 24.
Dorobek rzeźbiarski
Tworzył małe formy rzeźbiarskie, plakiety w gipsie i brązie patynowanym. Wykonywał też rzeźby i plakiety nagrobne, m.in. na warszawskich Powązkach. Zaprojektował ołtarz główny w kościele św. Wawrzyńca w Solcy Wielkiej, duży rozgłos przyniosła mu rzeźba „Śmierć”, która znajduje się na grobie Cecylii Halikowej w Sitaniu.