Stefan Bronarski
Biografia
Urodzony 17 sierpnia 1916 r. w Płocku Stefan Bronarski należał do pokolenia żołnierzy konspiracji czasów II wojny światowej. Po ukończeniu Szkoły Ćwiczeń i Gimnazjum im. Władysława Jagiełły w Płocku, w latach 1937–1938 służył w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Pułtusku. Następnie podjął studia na Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, które przerwał wybuchem wojny. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. i po niewoli niemieckiej przebywał krótko w obozie jenieckim koło Berlina. Pod koniec 1939 r. powrócił do Warszawy, gdzie wstąpił do konspiracji w TAP.
Od 1942 r. był członkiem Narodowych Sił Zbrojnych i działał w strukturach NSZ w Płocku, a później w Pułtusku. Po scaleniu NSZ z AK w 1944 r. objął funkcję szefa Kedywu w sztabie Inspektoratu Płocko-Sierpeckiego AK. Po zajęciu ziem polskich przez Armię Czerwoną pozostał w konspiracji. W styczniu 1945 r. objął funkcję zastępcy komendanta Podokręgu Północnego NZW, a w 1946 r. – komendanta nowo utworzonego Okręgu XXIII Mazowsze Zachodnie NZW. Powołał tzw. patrole do walki z bezprawiem, które operowały w powiatach Lipno, Mława, Płock, Płońsk, Rypin, Sierpc i Włocławek; 5 lipca 1946 r. oddział rozbił posterunek MO w Lipnie.
26 września 1948 r. został aresztowany przez UB wraz z pozostałymi członkami komendy Okręgu i oskarżony o udział w nielegalnych organizacjach AK i NSZ, współpracę z Niemcami i walkę z patriotycznie nastawionymi partyzantami GLiAL. Po brutalnym śledztwie 3 lipca 1950 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał go na 5-krotną karę śmierci. 18 stycznia 1951 r. został stracony w więzieniu mokotowskim. Grób symboliczny Bronarskiego znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, w kwaterze Na Łączce.