Stanisław Henryk Gurbski
Biografia
Stanisław Henryk Gurbski urodził się 12 listopada 1871 roku w Płocku, w rodzinie Jana, rejenta, i Ludwiki Henryki z hrab Skarbków. Kształcił się w Płocku, gdzie uzyskał maturę. W 1898 roku ukończył Wydział Lekarski Cesarskiego Uniwersytetu Dorpackiego i uzyskał dyplom lekarza. Cztery lata później na tej samej uczelni uzyskał tytuł doktora medycyny. Podczas studiów wstąpił do korporacji akademickiej Konwent Polonia.
Od 13 lutego 1899 roku był oficerem rezerwy rosyjskiej służby zdrowia. 28 lutego 1904 roku powołany do czynnej służby w armii rosyjskiej i pełnił służbę do 1906 roku w szpitalu polowym w Harbinie na stanowisku starszego ordynatora. Otrzymał tytuł chirurga polowego. 4 września 1905 roku został mianowany asesorem kolegialnym ze starszeństwem od 1 grudnia 1902.
Powrócił potem do praktyki cywilnej. 17 lipca 1914 roku został zmobilizowany ponownie, pełniąc funkcję naczelnego lekarza szpitala frontowego we Froncie Kaukaskim. 5 sierpnia/18 sierpnia 1917 roku odkomenderowany do Oddziału Sanitarnego Komitetu ds. formowania Wojska Polskiego. 26 września 1917 stawił się do dyspozycji naczelnego lekarza I Korpusu Polskiego w Rosji. Rozkazem naczelnika Wydziału Sanitarnego Frontu Zachodniego z 5 grudnia 1917 został mianowany naczelnym lekarzem polskiej Dywizji Ułanów. 18 stycznia 1918 roku został mianowany naczelnym lekarzem korpusu w randze generała podporucznika lekarza. 3 marca 1918 roku został mianowany naczelnym chirurgiem korpusu. 26 czerwca 1918 roku został zwolniony ze służby z powodu demobilizacji korpusu.
25 listopada 1918 roku szef Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych generał podporucznik lekarz Bronisław Malewski rozkazał mu pełnić obowiązki lekarza naczelnego Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie. Równocześnie został członkiem Komisji Kwalifikacyjnej dla lekarzy wstępujących do Wojska Polskiego.
Z dniem 1 maja 1922 roku został przyjęty z I Korpusu Wschodniego do Wojska Polskiego w stopniu generała brygady z zaliczeniem do Rezerwy Armii, bez powołania do służby czynnej. 17 września 1925 roku podarował Centralnej Bibliotece Wojskowej w Warszawie obraz Jerzego Kossaka zatytułowany „Wizja Napoleona”.
W 1932 roku przeszedł na stan spoczynku, zwolniony z obowiązku wojskowego. Osiadł w Warszawie. Był jednym z założycieli i wieloletnim pracownikiem znanej lecznicy „Omega”. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 80-5-22,23).