Stanisław Gustowski
Biografia
Stanisław Gustowski urodził się 24 września 1895 roku w Płocku. Był oficerem Wojska Polskiego, jego macierzystym oddziałem był 56 Pułk Piechoty. Służył w Okręgowej Szkole Podoficerów Piechoty Nr VII, a następnie szkolił żołnierzy w Centralnej Szkole Karabinów Maszynowych w Chełmnie. 27 stycznia 1930 roku awansował na kapitana ze starszeństwem od 1 stycznia 1930 roku i zajmował 69. lokatę w korpusie oficerów piechoty. W 1932 roku służył w 66 Kaszubskim pułku piechoty w Chełmnie, m.in. jako dowódca kompanii szkolnej. Był komendantem Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy 16 DP przy 65 pułku piechoty w Grudziądzu. W 1936 roku był czynnym oficerem Związku Strzeleckiego w stopniu podokręgowego. W 1939 roku był dowódcą III Warszawskiego Batalonu ON i jednocześnie komendantem 36 Obwodu Przysposobienia Wojskowego.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był dowódcą III Warszawskiego Batalonu ON. 7 września 1939 roku walczył w obronie mościa „Pułtusk”, a później uczestniczył w walkach pod Stoczkiem i Żulinem. 18 września 1939 roku przekroczył granicę z Węgrami na przełęczy jabłonkowskiej. 5 października 1939 roku opuścił Węgry, a dwa dni później dotarł do Francji.
10 listopada 1939 roku w Coëtquidan złożył pisemną relację z udziału w kampanii wrześniowej. W tym czasie był dowódcą II batalionu 2. pułku piechoty. W czasie kampanii francuskiej 1940 roku był oficerem sztabu 1. pułku Grenadierów Warszawy w stopniu majora. Po dostaniu się do niewoli niemieckiej uciekł z obozu jenieckiego i przedarł się do Wielkiej Brytanii.
Dowódca pociągu pancernego z zadaniem patrolowania południowego wybrzeża Anglii. 15 maja 1942 roku został przeniesiony do I Oficerskiego Baonu Szkolnego z równoczesnym odkomenderowaniem do 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej. Podczas skoków spadochronowych uległ poważnemu wypadkowi. Po rocznej kuracji w Szkocji, jako zastępca dywersji na Francję w Wydziale Specjalnym POWN „Monika” został przeniesiony do Włoch na stanowisko kwatermistrza 11. bazy przerzutowej dla Armii Krajowej. Zmarł 4 stycznia 1980 roku w szpitalu w Corbeilles we Francji. Jego prochy spoczęły w grobie rodzinnym na Powązkach.
W okresie powstania warszawskiego stracił jedynego syna, 14-letniego Janusza Gustowskiego, walczącego w oddziałach AK „Baszta” na Mokotowie. Zatrzymany przez patrol niemiecki z bronią w ręku, został osadzony w SS Stauferkaserne przy ul. Rakowieckiej w Warszawie, skąd został następnie wywieziony i ślad po nim zaginął.