Paweł Goldstein
Biografia
Paweł Goldstein urodził się 18 grudnia 1884 roku w Płocku w rodzinie kupca drzewnego Karola i Temy z Taców. Działalność polityczną doprowadziła go do relegowania z gimnazjum i więzienia w Płocku. Maturę zdał w Kerczu na Krymie. Studia medyczne rozpoczął na Uniwersytecie Berneńskim, kontynuował je w Berlinie, Bonnie i Strasburgu, a w 1909 uzyskał doktorat na Uniwersytecie Albrechta i Ludwika we Fryburgu. Nostryfikacja dyplomu nastąpiła na uniwersytecie w Kazaniu.
Po powrocie do kraju osiedlił się w Warszawie i został asystentem na oddziale chirurgicznym Szpitala Starozakonnych na Czystem, z którym był związany do końca kariery zawodowej. W latach 1919–1921 służył w Wojsku Polskim jako lekarz, pełniąc funkcję majora.
Równolegle prowadził badania naukowe nad neurochirurgią i onkologią w pracowni neurobiologii Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Przeprowadził także szereg nowatorskich operacji, m.in. sympatektomię okołotętniczą metodą Lericha oraz torakoplastykę metodą Sauerbrucha, będąc jednym z pierwszych chirurgów na ziemiach polskich, którzy je wykonywali. W 1926 brał udział w VII zjeździe Międzynarodowego Stowarzyszenia Chirurgii ISS/SIC we Włoszech jako reprezentant Polski.
Przez wiele lat przewodniczył jednemu z warszawskich kół Bratniej Pomocy i aktywnie działał w Izbie Lekarskiej i Towarzystwie Medycyny Społecznej. W latach 30. XX wieku otworzył własną klinikę chirurgiczną w Warszawie oraz wyposażył sale operacyjne w sanatorium przeciwgruźliczym w Otwocku. Pod jego kierownictwem przy Szpitalu Czystem powstawał Instytut Patologiczny, jednak placówki nie ukończyły budowy przed wybuchem wojny w 1939 roku.
W trakcie niemiecko-radzieckiej napaści na Polskę został ordynatorem szpitala polowego Wojska Polskiego w Chełmie. Po zajęciu miasta przez Niemców pozostawał szefem oddziału chirurgicznego, a w 1940 przedostał się do Łucka, gdzie objął stanowisko szefa chirurgii miejscowego szpitala oraz kierował wydzieloną częścią przeznaczoną dla radzieckich jeńców wojennych. W Łucku zmarł na tyfus plamistym w trakcie pobytu tam; zmarł 24 stycznia 1942.