Ludwika Karpińska-Woyczyńska
Biografia
Ludwika Karpińska-Woyczyńska urodziła się w 1872 roku w Płocku w rodzinie Nestor Kazimierza Karpińskiego i Katarzyny Fery. Jej starsza siostra Aniela została żoną chemika Kazimierza Jabłczyńskiego, a brat Józef (1866–1927) był lekarzem w Warszawie. Po ukończeniu II Gimnazjum Żeńskiego w Warszawie w 1892 roku studiowała na wydziale filozoficznym Uniwersytetu w Berlinie, a następnie na wydziale filozoficznym Uniwersytetu w Zurychu, gdzie w 1910 roku przedstawiła pracę doktorską przygotowaną w pracowni psychologicznej pod kierunkiem Friedricha Schumanna.
W 1909 roku, wspólnie z Innymi, brała udział w spotkaniach Wiedeńskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego jako gość – była jedną z pierwszych kobiet uczestniczących w tych spotkaniach. Podczas I Zjazdu polskich psychiatrów, neurologów i psychologów w Warszawie w 1909 roku wygłosiła referat „Przyczynki doświadczalne do widzenia głębi”, a na II Zjeździe w Krakowie w 1912 roku – „Psychologiczne podstawy freudyzmu” i „Przyczynki doświadczalne do tzw. zjawiska psychoelektrycznego”.
W styczniu 1911 roku przeniosła się do Zakopanego. 8 października 1914 roku wstąpiła do Legionów Polskich jako sanitariuszka, brała udział w obronie Lwowa, otrzymała stopień sierżanty 1 pułku piechoty Legionów. Była odznaczona Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych i Złotym Krzyżem Zasługi. W maju 1920 została kierowniczką Miejskiej Poradni Psychologicznej w Łodzi, w 1928 została docentem psychologii stosowanej i kierowniczką Katedry Psychotechniki na Wydziale Pedagogicznym oddziału łódzkiego Wolnej Wszechnicy Polskiej. W 1930 roku przeszła w stan spoczynku, zamieszkała w Wilnie. Należała do Stowarzyszenia „Rodzina Wojskowa” i Unii Polskich Związków Obrończyń Ojczyzny, a także do Polskiego Towarzystwa Psychotechnicznego i komitetu redakcyjnego czasopisma „Psychotechnika”.
Jej mężem był od 1908 Marcin Woyczyński (1870–1944), lekarz i oficer Wojska Polskiego. W 1935 była tymczasowo aresztowana w związku z podejrzeniami infiltracji Woyczyńskich przez wywiad sowiecki, zwolniona po trzech tygodniach. Zmarła z powodu powikłań grypy 30 stycznia 1937 roku w Warszawie i została pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Karpińska przetłumaczyła na polski książki Avenariusa (wspólnie z siostrą Anielą) i Tönniesa. Przed I wojną światową ogłosiła szereg prac dotyczących psychoanalizy, a po wojnie publikowała na temat badań inteligencji dzieci i psychotechniki.