Ludwik Flatau
Biografia
Ludwik Flatau urodził się 4 czerwca 1829 w Płocku i zmarł 26 lipca 1890 tamże. Był polskim bankierem i społecznikiem, mieszkającym w Płocku, gdzie prowadził Dom Bankowy Flataua w drugiej połowie XIX wieku, będący bankierem pierwszej gildii kupieckiej zbożowej.
Dom Handlowy Flataua był m.in. ajentem w guberni płockiej, obsługując ubezpieczenia płodów rolnych, sprzedaż papierów publicznych i wystawianie przekazów. W 1888 roku zabiegał o możliwość kontynuowania firmy zamykanej przez władze rosyjskie; jednak dom bankierski działał jeszcze po jego śmierci, początkowo prowadzony przez żonę, a następnie przez dzieci. Był członkiem Płockiego Stowarzyszenia Kupców i jednym z obowiązków była praca w Komisji do ustalania cen artykułów spożywczych i opału oraz podawanie cen podstawowych zbóż. Współpracował również z Maurycym Fajansem w handlu zbożem.
Dom Handlowy był prowadzony do lat 1930, a jego upadek w Płocku był symptomem nadchodzącego kryzysu. Flatau mieszkał z rodziną przy ulicy Kolegialnej 11. Byli właścicielami miasta Bieżunia w latach 1875–1876. Był członkiem ruchu oswieceniowego wspierającego wiedzę i oświatę wśród Żydów, w tym płockich. Po jego śmierci Anna Flatau w 1891 roku ofiarowała w Płocku dwie nieruchomości na przytułek dla starców i kalek żydów, znany jako Domem Starców i Kalek im. Małżonków Flatau. W 1894 roku Kurier Ilustrowany donosił, że Flatau wybudował w Płocku pałacyk neorenesansowy przy ul. Kolegialnej 11, który zasługuje na uznanie ze względu na to, że wszystko w nim, nie wyłączając umeblowania, jest owocem pracy miejscowych rzemieślników. Pałac stał się ważnym miejscem w mieście.