Karol Jastrzębski
Biografia
Karol Jastrzębski urodził się w Płocku w rodzinie Michała (1851–1902) i Marii z Mioduskich (1855–1940). Miał brata Juliana (1886–1936), kuchmistrza. W 1912 ukończył sześcioklasowe gimnazjum w Warszawie i od 1 sierpnia 1912 do 1 sierpnia 1914 odbywał praktykę w majątku Rzadka Wola.
W październiku 1914 jako ochotnik zaciągnął się do Legionu Puławskiego i został przydzielony do 1. szwadronu ułanów, który później przekształcił się w 1. pułk ułanów. W tym oddziale służył do demobilizacji I Korpusu Polskiego w Rosji w czerwcu 1918. Wziął udział w walkach, m.in. w bitwie pod Stanisławowem i Krechowcami; w styczniu 1918 działał pod rozkazami porucznika Michała Dziewanowskiego. Został awansowany na podchorążego i odznaczony amarantową wstążką. Później pod rozkazami rotmistrza Zygmunta Podhorskiego działał w Polskiej Organizacji Wojskowej na Ukrainie.
Wyróżnił się 17 września 1915, przeprowadzając wywiad ze wsi Sernik i wyprowadził z linii nieprzyjacielskich oddziałów dowódcę i 3 żołnierzy, przyprowadzając ich do sztabu brygady. Za ten czyn dowódca 1. szwadronu ułanów, pułkownik Feliks Dziewicki, sporządził wniosek o odznaczenie orderem Virtuti Militari.
W listopadzie 1918 wrócił do Polski, wstąpił do 1. pułku ułanów i w jego szeregach walczył w bitwie o Lwów jako dowódca plutonu karabinów maszynowych. Od 23 lutego do 20 czerwca 1920 był uczniem 27. klasy Szkoły Podchorążych w Warszawie. Po ukończeniu szkoły wcielono go do jazdy rotmistrza Dąbrowskiego; 13 lipca 1920 pod Nowymi Święcianami został trzykrotnie ranny w obie ręce i nogę. Następnego dnia został zabrany z pola bitwy przez bolszewików i umieszczony w szpitalu. W trakcie kolejnych miesięcy leczenia przeszedł pięć operacji. W czasie pobytu w niewoli 16 lutego 1921 został mianowany podoficerem kawalerii z dniem 1 stycznia 1921; 5 maja 1921 w Baranowiczach został wymieniony w pierwszej grupie jeńców i skierowany na leczenie w 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie, gdzie przeszedł kolejne cztery operacje prawej ręki.
Po powrocie do kraju został wcielony do 13. pułku ułanów w Nowej Wilejce, a w 1922 roku zweryfikowany na stopień porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919. W grudniu 1922 został przydzielony do Oddziału III Sztabu Generalnego w Warszawie na stanowisko kierownika kancelarii. 12 lutego 1923 prezydent RP awansował go na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1921. 18 października 1924 został przeniesiony do KOP i objął stanowisko dowódcy plutonu w 4. szwadronie kawalerii. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza i powierzono mu dowództwo w 15. szwadronie; później przeniesiony do 25. pułku ułanów w Prużanie. Z dniem 31 grudnia 1930 przeszedł w stan spoczynku. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i był przewidziany do użycia w czasie wojny. 15 października 1931 został zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako urzędnik inspekcyjny Wydziału Gospodarczego Departamentu Administracyjnego; mieszkał w Warszawie przy ul. Świętokrzyskiej 30 m. 28. Był również członkiem zarządu Związku Legionistów Puławskich.
Zmarł 2 lipca 1944 w Warszawie i został pochowany trzy dni później na cmentarzu Bródnowskim (sektor 29C, rząd 5, numer 13).