Jerzy Wacław Marian Bujalski

Jerzy Wacław Marian Bujalski urodził się 2 lutego 1885 w Płocku w rodzinie Janusza i Władysławy z Cybulskich. Po ukończeniu gimnazjum praskiego w Warszawie rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego; był aktywnym działaczem ruchu niepodległościowego, działał w Związku Młodzieży Polskiej Przyszłość i Związku Młodzieży Polskiej, brał udział w strajku szkolnym w 1905 roku.

Po kontynuowaniu nauki w Pradze uzyskał dyplom na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i w 1911 roku uzyskał tytuł doktora wszech nauk lekarskich. Podczas I wojny światowej pełnił funkcję lekarza i komisarza Rządu Narodowego na powiat tarnowski; w 1915 roku został lekarzem II dywizjonu kawalerii Legionów Polskich, a po reorganizacji w Kołomyi objął stanowisko lekarza dywizjonu.

W 1922 roku objął stanowisko dyrektora szpitala powszechnego w Tarnowie; po odzyskaniu niepodległości kontynuował działalność w NZR i Narodowym Związku Robotniczym, a także w rządowych kręgach zdrowia. W 1923 roku pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Publicznego, a od 28 maja do 14 grudnia 1923 był kierownikiem resortu zdrowia publicznego, nadzorując m.in. walkę z epidemiami i rozwój systemu ochrony zdrowia.

Po zakończeniu kariery ministerialnej kontynuował pracę w publicznej służbie zdrowia, angażował się w Izbę Lekarską Warszawsko-Białostocką i Naczelną Izbę Lekarską, redagował czasopismo Lekarz Polski od 1926 roku, a także działał w Związku Zakładów Ubezpieczeń Pracowników Umysłowych i Ogólnopaństwowym Związku Kas Chorych. Był dyrektorem Szpitala Ubezpieczalni Społecznej w Warszawie.

Podczas II wojny światowej miał 54 lata i znalazł się w gronie oficerów pospolitego ruszenia; aresztowany przez Gestapo 8 stycznia 1942 roku, trafił na Pawiak, a następnie do Auschwitz, gdzie zginął 7 września 1942 roku. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.