Jan Tadeusz Betley
Biografia
Jan Tadeusz Betley urodził się 28 lutego 1908 w Płocku w rodzinie Stefana i Stanisławy z Ligowskich. Ukończył gimnazjum w Płocku. Przed wstąpieniem w 1930 do Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie uczęszczał do Szkoły Sztuk Pięknych, która w 1932 otrzymała nazwę Akademii. Studiował pod kierunkiem profesora Tadeusza Pruszkowskiego, gdzie w 1936 uzyskał absolutorium z pierwszą nagrodą. Od 1935 roku był członkiem stowarzyszenia plastyków „Grupa Czwarta”, która powstała z inspiracji prof. Tadeusza Pruszkowskiego i składała się z jego najmłodszych wychowanków. Uprawiał malarstwo sztalugowe (olej, akwarela) – pejzaż, sceny rodzajowe, konie, portret. Jego przedwojenny dorobek malarski uległ w czasie wojny niemal całkowitemu zniszczeniu.
W 1948 rozpoczął pracę w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych na stanowisku asystenta, później adiunkta, a od 1967 – docenta. Urodził się w Płocku, ale całe swe artystyczne życie związał z Warszawą, gdzie mieszkał, studiował, pracował i wystawiał. Ta ścisła więź ze stolicą sprawiła, że stał się malarzem warszawskim, malarzem Starego i Nowego Miasta.
Mieszkał w Warszawie, najpierw przy ulicy Złotej, a po 1951 przy ul. Nowolipki. Po śmierci spoczął na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 264-6-10).
Od 1935 był mężem Hanny Elżbiety z Pachniewskich. Po rozwodzie, w roku 1949 ożenił się z Krystyną Konecką-Betley. Byli małżeństwem aż do śmierci malarza; mieli troje dzieci.