Jan Ignacy Florian Kenig
Biografia
Jan Ignacy Florian Kenig, znany także jako Ivan Fedorovich Kenig, urodził się w polsko‑niemieckiej rodzinie szlacheckiej w dniu 10 marca 1822 roku w Płocku. Był synem Teofila, generalnego inspektora skarbu województwa płockiego, oraz jego żony Józefy z Romanowskich. Miał braci i siostry, w tym starszego brata Józefa oraz przyrodniego Wincentego Sławęckiego.
W młodości mieszkał w Płocku, a w 1830 roku wyjechał z bratem do Krakowa, gdzie uczęszczał do Liceum św. Anny, a następnie do Szkoły Technicznej i gimnazjum realnego w Warszawie. Następnie wstąpił do wojskowego Instytutu Korpusu Inżynieryjnego Komunikacji w Petersburgu, gdzie ukończył 1841 rok jako niższy kurs i otrzymał stopień podporucznika; w 1843 zdał wyższy kurs, uzyskując stopień inżyniera porucznika.
W Rosji zaangażował się w budowę pierwszych trakcji kolejowych. W latach 1843–1851 brał udział w budowie południowego odcinka Kolei Mikołajewskiej (Moskwa–Petersburg) i awansował ze sztabkapitana na kapitana.
Po 1862 objął stanowisko pierwszego dyrektora Kolei Niżegorodzkiej (Moskwa–Niżny Nowogród), którą pod jego kierownictwem rozwinięto bardzo dynamicznie. W 1865 odbył podróże badawcze po Belgii, Niemczech, Francji i Anglii, a w 1867 powierzono mu inspekcję Kolei Mikołajewskiej w celu oceny potrzeb finansowych na jej rozwój. W 1868 został dyrektorem tej linii, nadzorując najważniejszy projekt transportowy między Petersbugiem a stolicą imperium. Dzięki jego inicjatywie wzrost dochodów linii z 17 do 26 milionów rubli, a także modernizacje infrastruktury, m.in. zastąpienie drewnianych mostów żelaznymi oraz wprowadzenie wagonów towarowych do przewozu mięsa, były kluczowymi elementami rozwoju. Kenig założył także kasę pożyczkową i wprowadził innowacje podnoszące jakość pracy na kolei, w tym obniżenie kosztów posiłków.
W 1876 został wybrany prezesem Komisji Najwyższej do Kontrolowania Dochodów i Wydatków Dróg Żelaznych przy urzędzie Kontroli Generalnej Cesarstwa Rosyjskiego. Był także fachowym doradcą w zakresie budowy trakcji kolejowych w Austro‑Węgrzech, Danii i Persji. Za zasługi podczas wojen rosyjsko‑tureckiej 1877–1878 odznaczono go licznymi orderami.
Pozostał kawalerem i bezdzietny. Zmarł w Petersburgu. Upamięniono go m.in. poprzez pomnik w Niżnym Nowogrodzie (2012). Obecnie pochowany na miejskim cmentarzu katolickim.