Hanna Główczewska
Biografia
Hanna Główczewska (ur. 1908 w Płocku, zm. 1 czerwca 1980 w Warszawie) była polską artystką plastyk i ceramiczką. Była córką Józefa Brudnickiego, płockiego notariusza i działacza społecznego. W latach 1932–1936 studiowała na Uniwersytecie Warszawskim, początkowo przez krótki okres prawo, później historię sztuki. Na lata międzywojenne przypada też ślub artystki z architektem Józefem Główczewskim i narodziny córki. Po wojnie, w 1947 rozpoczęła studia na Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku pod kierunkiem Hanny Żuławskiej, które ukończyła, uzyskując dyplom w 1952.
Jest autorką dzieł z zakresu monumentalnej ceramiki architektonicznej – mozaikowego zegara przy ul. Wilczej w Warszawie, powstałego w 1952 w ramach prac grupy Hanny Żuławskiej nad dekoracjami ceramicznymi dla Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej; ściany ceramicznej w restauracji hotelu Petropol w Płocku, opracowanej w 1964. W latach 1952–1953 pracowała nad dekoracją kamienic przy ul. Długi Targ w Gdańsku; jest autorką ceramicznych głów i mozaik dekorujących fasadę kamienicy Pod Zieloną Bramą. Oprócz ceramiki architektonicznej zajmowała się również ceramiką unikatową i rzeźbą ogrodową. Była członkinią Grupy Kadynskiej, zrzeszającej ceramików pod przewodnictwem Żuławskiej. Ponadto projektowała ceramikę użytkową – od 1954 pracowała jako projektantka dla Bałtyckich Zakładów Ceramicznych w Kadynach. Współpracowała również z Włocławskimi Zakładami Fajansu.
Prace artystki znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku, muzeum w Toruniu, muzeum w Lidzbarku Warmińskim. Znaczącą liczbę prac artystki (niemal 400) posiada Muzeum w Łowiczu.