Eugeniusz Adamkowski

Urodzony 16 grudnia 1901 roku w Płocku, był synem Władysława i Bronisławy z domu Przybylskiej. W 1912 roku rozpoczął naukę w Gimnazjum Polskim w Płocku. Należał do drużyny skautów, a jego bezpośrednim przełożonym był Władysław Broniewski. W 1917 roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) i jako aktywny członek brał udział w akcjach, m.in. w rozbrajaniu niemieckich żołnierzy w Płocku w 1918 roku.

W 1920 roku ochotniczo wstąpił wraz z kolegami z płockiego gimnazjum do Wojska Polskiego. Został skierowany do uzupełnienia oddziału liniowego walczącego na terenach obecnej Białorusi. Po powrocie wiosną 1921 kontynuował naukę w Gimnazjum Państwowym im. Króla Władysława Jagiełły w Płocku, a w czerwcu 1922 uzyskał świadectwo dojrzałości. W październiku 1922 podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, po zaliczeniu sześciu semestrów przeniósł się na Wydział Ekonomiczno-Finansowy do Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu, ukończony w listopadzie 1928 roku.

Po powrocie do kraju w lutym 1929 roku podjął pracę w Ministerstwie Rolnictwa jako sekretarz prasowy ministra, następnie w warszawskiej Izbie Skarbowej. Aktywnie angażował się w działalność polityczną (BBWR) oraz związkową, jako wiceprezes Zarządu Okręgu Stołecznego Związku Zawodowego Pracowników Skarbowych. W latach 1933–1937 pełnił funkcje naczelnika Urzędów Skarbowych nr 9, 21 i 5 w Warszawie. We wrześniu 1939 roku walczył w II Ochotniczym Batalionie Obrony Warszawy. Po wybuchu okupacji niemieckiej rozpoczął pracę w Departamencie Skarbu Pionu Cywilnego Polskiego Państwa Podziemnego, a jego zadaniem było utrzymanie ciągłości polskich instytucji państwowych oraz przygotowanie się do przejęcia władzy po zakończeniu działań wojennych. Otrzymał polecenie podjęcia pracy w niemieckiej administracji finansowej w Warszawie i od października 1939 roku do wybuchu powstania warszawskiego piastował funkcję naczelników Urzędów Skarbowych nr 5 i 19. Dzięki temu otoczył opieką komórki Armii Krajowej, mające swe bazy w instytucjach, którymi kierował. Zorganizował zatrudnienie w Urzędzie Skarbowym nr 31 kapitana Zygmunta Netzera, od 1942 roku podinspektora 2 Rejonu Obwodu Śródmieście Wojskowej Służby Ochrony Powstania. Po udziale w początkowej fazie powstania otrzymał polecenie opuszczenia Warszawy i ewakuował się do rodziny w Komorowie. Po upadku powstania został wysiedlony do obozu przejściowego w Pruszkowie (Dulag 121 Pruszków). Dzięki znajomości języka niemieckiego uzyskał zezwolenie na wyjazd do Piotrkowa Trybunalskiego; przybył tam we wrześniu 1944 roku. Po wyzwoleniu Piotrkowa objął kierownictwo Urzędu Skarbowego pod koniec stycznia 1945 roku.

Na początku 1947 roku wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego (SD) i zorganizował Koło Pracowników Skarbowych, którego został przewodniczącym. W grudniu 1948 roku na Zjeździe Delegatów Komitetu Powiatowego SD w Piotrkowie Trybunalskim został wybrany przewodniczącym. Po kilku miesiącach zrezygnował ze stanowiska z powodu przeniesienia do Ministerstwa Skarbu w Warszawie. Kontynuował działalność partyjną, biorąc udział w pracach Komisji Finansowej Rady Gospodarczej CK SD. Pod koniec 1950 roku powrócił do pracy w Piotrkowie Trybunalskim i ponownie angażował się w SD, pełniąc m.in. funkcję przewodniczącego i wiceprzewodniczącego PK SD oraz przewodniczącego Komisji Rewizyjnej. Przez kilka kadencji był też przewodniczącym Koła Pracowników Rad Narodowych oraz członkiem Komisji Ekonomicznej WK SD w Łodzi. W latach 1951–1954 był radnym WRN w Łodzi z ramienia SD, a w latach 1948–1957 radnym i przewodniczącym Komisji Planu, Budżetu i Finansów MRN w Piotrkowie Trybunalskim. W pracy zawodowej zajmował różne stanowiska kierownicze; w latach 1956–1958 był wiceprzewodniczącym Prezydium MRN w Piotrkowie Trybunalskim, gdzie opracował założenia organizacyjno-prawne budowy szpitala przy ul. Rakowskiej. Przez ostatnie pięć lat przed emeryturą był dyrektorem Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych w Piotrkowie Trybunalskim. Do ostatnich chwil życia aktywnie uczestniczył w pracach organizacji masowych: Front Jedności Narodu, Liga Obrony Kraju, Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, Związek Bojowników o Wolność i Demokrację, Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze, pełnił w nich różne funkcje.

Pochowany został na Starym Cmentarzu Rzymskokatolickim w Piotrkowie Trybunalskim, zwanym Piotrkowskimi Powązkami.