Edward Flatau
Biografia
Edward Flatau urodził się w 1868 roku w Płocku jako syn Ludwika Flataua i Anny Heyman. W młodości chorował na ciężki dur, po wyzdrowieniu zyskał wyjątkową pamięć, która pozostała z nim do końca życia. W 1886 roku ukończył Gimnazjum Płockie, a w 1892 roku uzyskał cum eximia laudestudia lekarskie na Uniwersytecie Moskiewskim.
W Moskiewskiej Akademii jego nauczycielami byli neurolodzy Kożewnikow, Minor oraz psychiatra Korsakow. Później przeniósł się do Berlina, gdzie do 1899 roku pracował nad neuropatologią, neuroanatomią i neurohistologią, a jego współpracownikami byli tak wybitni naukowcy jak Mendel, Oppenheim, Waldeyer i Grob. Jego pierwszym dziełem był atlas mózgu z 1894 roku, który przyniósł mu międzynarodową sławę i był tłumaczony na kilka języków.
W 1899 roku osiedlił się w Warszawie i założył prywatną pracownię mikroskopową. Współpracował z Ludwikiem Jacobsohnem-Laskiem oraz Brał udział w tworzeniu i rozwoju neurologii w Polsce. Był inicjatorem sekcji Neurologiczno-Psychiatrycznej przy Towarzystwie Lekarskim Warszawskim oraz współzałożycielem Warszawskiego Czasopisma Lekarskiego. Uczestniczył w tworzeniu struktur naukowych i edukacyjnych, a także w międzynarodowych kongresach neurologicznych.
Flatau prowadził badania nad anatomią i fizjologią układu nerwowego, opracował metody diagnostyczne i terapeutyczne, a także wprowadził i rozwijał koncepcję neuronu w pracach z Jacobsohnem-Lask. Był jednym z pierwszych badaczy opisujących genetyczne aspekty neurologicznych chorób, a w 1912 roku opublikował nowoczesną monografię o migrenie, będącą pierwszym polskim podręcznikiem poświęconym tej chorobie. W 1921 roku został jednym z pierwszych członków Polskiej Akademii Nauk Lekarskich.